HET HANTEREN VAN DE WAPENS
Het oefenen in het hanteren van een wapen, eerst voet- en handboog, later busse of clover, was vroeger het voornaamste doel van deze gilden. De schuttersgilden die Sint Joris als patroonheilige en beschermer hadden, waren oorspronkelijk voetbooggilden. Men vond ze vooral in de steden waar rijkere poorters leefden, want de voetboog was een redelijk duur wapen. Het is opvallend dat hier op de Berg in de 15de eeuw, ver van de grote steden, een florerende voetbooggilde bestond. Was Meerhout in die tijd dan zo'n welstellend dorp?
Later werd door de sint Jorisgilden overal overgeschakeld op de kruisboog. Voor onze Sint Jorisgilde zal dat ook wel het geval geweest zijn. Toen het vuurwapen meer en meer zijn vernietigende intrede deed, ontstonden er overal buksgilden. Maar toen moesten de gildebroeders al geen soldaat meer gaan spelen voor de "Heer". Daar had hij zijn eigen soldeniers en betaalde soldaten voor. De taak waarvoor ze wellicht in leven waren geroepen, een verdedigingskorps in dienst van de dorpsheer, verdween geleidelijk. Ze kreeg dan ook een andere functie: zorgen voor ontspanning. Nochtans werden de wapens in tijd van nooid zonder dralen weer opgenomen om de dierbare dorpsgemeenschap te verdedigen.
HET HANTEREN VAN DE WAPENS
